اورنا

دل نوشته ای برای آقا موسی (1)

از فردای پیروزی انقلاب ایرانیان در بهمن ۵۷ به رهبری امام خمینی (ره) گویی زلزله ای شدید بر پیکر صحنه سیاسی دنیا پدیدار گشت. انقلابی که نامش به انقلاب مستضعفان و محرومان نامدار گشت هر چند که مدیریت، سازماندهی و رهبری آن با روحانیان و دانشگاهیان مسلمان و روشنفکر جامعه بود، لیکن این توده عظیم ملت بود که نه از درد نان بلکه از درد وابستگی حکمرانان وابسته و دیکتاتورش به بیگانه و بسیاری عوامل دگر دست به انقلابی زد که در تاریخ انقلاب های جهان چون این انقلاب نمونه اش ظاهر نگردیده بود..

از لحظه ای که ایجاد نظم و ثبات به دست انقلابیون جوان و نیز دولت به دست لیبرال های مسلمان واگذار گردید بسیاری از رهبران مبارز دنیا در صف انتظار بودند تا در جشن ظفر ایرانیان به حضور قائد و مقتدای بزرگ انقلاب ایران، آیت الله خمینی رسیده تا پیروزی انقلاب را بر رهبر انقلاب تبریک گویند. چونان که در سال پیش صدا وسیما آرشیو تصویر آن روزگاران را بر صحفه تلویزیون ظاهر نمود و همگان دیدند که یاسر عرفات از جمله اولین رهبرانی بود که برای عرض تبریک خدمت آیت الله رسید و سپس شادمان و خرامان دست در دست سید احمد خمینی و ابراهیم یزدی بر ملت ایران دست دوستی تکان داد.

یکی از مبارزان جوان انقلابی آن روزگاران که از پر شورترین و عاشق ترین آنان بود اما به علت شکنجه وحشیانه ای که ساواک بر روی وی مرتکب شده بود صورتش تکیده و ظاهرش کمی پیرتر از سنش به نظر می رسید و بعد ها در حادثه انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی همراه دکتر بهشتی و هفتاد تن دیگر به شهادت رسید کسی نبود جز محمد منتظری!

کسانی که تصاویر امام هنگام سخنرانی به هنگام تبعید در فضای سرسبز حیاط نوفل لوشاتو فرانسه را دیده اند به یاد خواهند آورد که در حضور آیت الله، بسیاری از جمله حاج احمد آقا، مرحوم آقای اشراقی، هادی غفاری، علی اکبر محتشمی و نیز محمد منتظری در پیشگاه مرجع و مرادشان نشسته اند و عاشقانه به کلام محبوب گوش فرا می نهند و سپس نماز به امامت آقا و پیشوایشان برپای میدارند.

علاقه ویژه امام بر این جوان نجف آبادی به قدری بود که به هنگام شهادتش پیامی مجزا علاوه بر پیام تسلیتی که بر تمامی شهدای هفتم تیر صادر شده بود منتشرنمود.. پیام تسلیتی اختصاصی صرفا برای شهادت محمد منتظری..

|+| نوشته شده توسط مصطفی فروزان در یکشنبه نهم دی 1386 و ساعت